Tarczownica islandzka
Jest to porost o piesze rozgałęzionej, krzaczkowatej, rosnący na ubogim i kwaśnym podłożu, najczęściej w runie borów sosnowych, na skałach, drzewach i murach. Plecha jest brunatna do zielonooliw-kowej, wielokrotnie rozwidlona, często z czerwonymi plamami w części górnej. Ludy nordyckie znały zalety lecznicze tarczownicy już w bardzo dawnych czasach; jadano ją również i karmiono nią zwierzęta.
Zbiera się plechę (Lichen islandicus); największą wartość leczniczą ma w lecie, gdy jest dobrze rozrośnięta, zielona i nie kruszy się.
Materiał suszy się w miejscu cienistym, przewiewnym, przechowuje w zamkniętym opakowaniu. Zawiera on wielocukry (m. in. licheninę, izolicheni-nę), kwasy porostowe, śluzy, gorycze i jod. Śluzy działają wykrztuśnie i przeciw-kaszlowo w nieżytach górnych dróg oddechowych (kaszel, chrypka, koklusz i astma oskrzelowa). Gorycze wzmagają apetyt i wydzielanie soku żołądkowego (ama-rum). Porost powinien być gotowany dwukrotnie. Pierwszy odwar jest gorzki, drugi śluzowaty.
Dzienna dawka wynosi 1,5 g. Porost pozbawiony gorzkiego smaku jest doskonałym produktem dietetycznym. W krajach północnych robiono z niego mąkę i alkohol. W Polsce jest pod ochroną.
Inny porost, Everniaprunastri(w dole), rosnący na śliwach, jest również zbierany, ponieważ ma podobne właściwości lecznicze.
